ความย้อนแย้งที่ชาญฉลาด ทำไมเวียดนามถึงใช้หวยเป็นเครื่องมือขับเคลื่อนเศรษฐกิจ
ในโลกของนโยบายสาธารณะของเวียดนาม
ภายใต้การปกครองที่ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและระเบียบวินัยเหล็กกล้า หลายคนอาจรู้สึกแปลกใจว่าเหตุใดการเสี่ยงโชคถึงกลายเป็นกิจกรรมที่รัฐบาลให้ความสนับสนุนอย่างกว้างขวาง ความย้อนแย้งนี้แท้จริงแล้วคือกลยุทธ์ที่ผ่านการคำนวณมาอย่างแม่นยำ เพื่อผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจและความมั่นคงของรัฐบาลเอง
การระดมทุนเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น
ปัจจัยหลักที่ทำให้รัฐบาลเวียดนามส่งเสริมหวยรัฐบาลคือเรื่องของ งบประมาณ ในทางการคลัง หวยถูกมองว่าเป็น "ภาษีทางเลือก" ที่ประชาชนยินดีจ่าย โดยที่รัฐไม่ต้องบังคับ เงินรายได้ จากการจำหน่ายสลากจะถูกส่งตรงไปยังหน่วยงานท้องถิ่นเพื่อใช้ในโครงการพัฒนาคุณภาพชีวิต ดังนี้:
- การก่อสร้างโรงเรียนและสถานศึกษาในพื้นที่ชนบท
- การพัฒนาระบบโรงพยาบาลและศูนย์การแพทย์
- การลงทุนโครงสร้างพื้นฐาน เช่น ระบบน้ำประปา
นอกจากนี้ รัฐบาลยังใช้คำขวัญ "Ích nước lợi nhà" (เป็นประโยชน์ต่อชาติและครอบครัว) เพื่อเปลี่ยนทัศนคติของประชาชนจากการพนันให้กลายเป็นการทำบุญทางสังคม ซึ่งเป็นกลยุทธ์ที่ได้ผลอย่างยิ่งในสังคมเวียดนาม
สงครามปราบหวยใต้ดินด้วยวิธีปฏิบัตินิยม
ปัจจัยที่มองข้ามไม่ได้คือปัญหาของหวยใต้ดินหรือ "Số ความหวังคนจน Đề" ซึ่งเป็นตลาดมืดที่ฝังรากลึกและเชื่อมโยงกับอาชญากรรม คณะผู้บริหารประเทศตระหนักดีว่าการปราบปรามด้วยกำลังอาจไม่ได้ผลยั่งยืน จึงเลือกใช้วิธี "เป็นผู้เล่นรายใหญ่" โดยการออกผลิตภัณฑ์หวยที่หลากหลายและน่าเชื่อถือมากกว่า
การมีตัวเลือกที่ถูกต้องตามกฎหมายและรางวัลจูงใจ ประชาชนจะค่อยๆ เปลี่ยนพฤติกรรมการเล่นจากตลาดมืดมาสู่ระบบของรัฐ ส่งผลให้รัฐบาลสามารถควบคุมเม็ดเงินหมุนเวียนได้ทั้งหมด และยังเป็นการลดบทบาทของมาเฟียที่คุมหวยใต้ดินไปในตัว นี่คือการบริหารจัดการความมั่นคงในรูปแบบเชิงยุทธศาสตร์ที่ชาญฉลาด
ความหวังและการปรับตัวสู่ยุคทันสมัย
ในปัจจุบัน เราเห็นการพัฒนาของหวยรูปแบบใหม่ๆ เช่น Vietlott ซึ่งเป็นหวยระบบคอมพิวเตอร์ที่ทัดเทียมสากล การเกิดขึ้นของหวยประเภทนี้คือการเจาะกลุ่มเป้าหมายไปยังวัยทำงานในเมืองที่ต้องการความโปร่งใสและรางวัลแจ็กพอตขนาดใหญ่
ในท้ายที่สุด การที่เวียดนามมีหวยหลายประเภทไม่ได้หมายถึงความอ่อนแอของรัฐบาล แต่คือการใช้หลักปฏิบัตินิยมที่ว่ามนุษย์ยังต้องการการเสี่ยงโชค และรัฐบาลที่ดีควรเป็นผู้บริหารจัดการสิ่งนั้นให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อส่วนรวมและคนในชาติ นโยบายนี้จึงเป็นกรณีศึกษาที่น่าสนใจของการบริหารประเทศในยุคใหม่ที่อุดมการณ์และความจริงต้องสอดประสานกัน